ၿပီးခဲ့တဲ့ ၃ ရက္ေန႔ မနက္အေစာပိုင္းမွာပဲ ႀကိဳတင္ေၾကျငာထားတဲ့အတိုင္း နာဂစ္အမည္ရတဲ့ ေလမုန္တိုင္းက ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို ပတ္ၿပီးေမႊ႕ရမ္းတိုက္ခတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘာမွလည္း ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားျခင္းမရွိ၊ မ်ားမ်ားစားစားလည္း ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားလို႔မရလိုက္တဲ့အတြက္ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုး ဖရိုဖရဲႀကီးကို ျဖစ္ၿပီးက်န္ခဲ့ပါတယ္။ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္သစ္ပင္ေတြ၊ ထက္ပိုင္းက်ိဳးက်ေနတဲ့ ဓါတ္တိုင္ေတြ၊ ျပတ္ေတာက္သြားတဲ့ တယ္လီဖုန္းလိုင္းေတြ၊ ရပ္တန္႔သြားတဲ့ Internet Service ေတြနဲ႔ ၃ရက္ေန႔ဟာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈမထြန္းကားေသးတဲ့ ေခတ္ကို ျပန္ေရာက္သြားသလိုပါပဲ။ သူရႆ၀ါဆိုလည္း အိမ္ထဲမွာပဲ ျငိမ္ကုပ္ၿပီး နာဂစ္အေၾကာင္းေတြပဲ စဥ္းစားေနရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့လည္း နာဂစ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒါမွမဟုတ္ နာဂစ္ကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္၊ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ အေတြးေတြပဲ ထြက္လာၿပန္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ နာဂစ္ကိုအေၾကာင္းျပၿပီး မိုးေတြရြာေနခဲ့တာ သံုးေလးရက္ဆက္တိုက္ပါ။ ၂ရက္ေန႔မွာေတာ့ နာဂစ္ရဲ႕ သတင္းက ပိုထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၂ ရက္ေန႔ညေနပိုင္းကစၿပီး နာဂစ္ဆိုတဲ့မုန္တိုင္း က်မယ္ဆိုလို႔ လူေတြအားလံုး လႈပ္လႈပ္ရြရြပါ။ သူရႆ၀ါကလည္း အဲဒီေန႔မနက္ကတည္းက အိမ္မွာမေနဘဲ ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့တာပါ။ ေတြ႔သမွ်သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း `မုန္တိုင္းရွိတယ္ အိမ္ေစာေစာျပန္´ ဆိုၿပီး ေျပာၾကပါတယ္။ သူရႆ၀ါကေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ။ ခါတိုင္းလည္း မုန္တိုင္းသတင္းေၾကျငာခ်က္ေတြ ၾကားေနက်၊ တကယ္တမ္း မုန္တိုင္းဆိုျပန္ေတာ့လည္း အဖ်ားခတ္ရံု မိုးပဲရြာၿပီး ၿပီးသြားတာဆိုေတာ့ ခါတိုင္းလိုပဲ `နင္လည္းနင့္ဟာနင္ေန ငါလည္းငါ့ဟာငါေနမယ္´ သေဘာထားၿပီး ေနခဲ့တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ညေနေလးနာရီ ေလာက္က်ေတာ့ အိမ္ကစိတ္ပူေနပါ့မယ္ေလဆိုၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ငါးနာရီေလာက္မွာ မိုးကလည္း ခဏတိတ္သြားေတာ့ ခါတိုင္းလိုပဲ ၿပီးသြားမယ္ထင္ပါရဲ႕ ဆိုတဲ့အေတြးက ပိုေသခ်ာလာတာေပါ့။ ညက်ေတာ့လည္း ထမင္းစားၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့အခ်ိန္အထိ မိုးေလးတစြတ္စြတ္ရြာေနတာကလြဲလို႔ ဘာမွထူးထူးျခားျခား မျဖစ္ခဲ့ျပန္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔အိပ္ခ်ိန္ေရာက္လာတယ္။ သူရႆ၀ါလည္း မနက္က်ရင္သြားစရာရွိတယ္ဆိုၿပီး ခပ္ေစာေစာ၀င္အိပ္ပါတယ္။
ညသန္းေခါင္ ၂ နာရီေလာက္မွာ နာဂစ္ကစၿပီး အစြမ္းျပေတာ့တာပဲ။ ဒါေတာင္ သူရႆ၀ါ ဘာမွသိတာမဟုတ္ပါဘူး။ အိပ္တာမွ သိုးေနတာပါပဲ။ အေမကလာႏႈိးရွာတယ္။
`ဟဲ့ သား ထစမ္း ထစမ္း မုန္တိုင္းကစၿပီ သားရဲ႕ ေလတိုက္တာမ်ား ျပင္းလိုက္တာ သိလား´
သူရႆ၀ါလည္း ၀ူး၀ူး၀ါ၀ါးထလာၿပီး အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ မိုးေတာ့မပါေသးဘူး။ ေလေတြကေတာ့ တကယ့္ကိုအျပင္းစားႏႈန္းနဲ႔ တိုက္ေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း သူရႆ၀ါအေၾကာင္း သိတယ္မဟုတ္လား။ အရမ္းအိပ္လို႔ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ သူ႔ဟာသူမုန္တိုင္းမကလို႔ ႏူကလီးယားဗံုးႀကီးပဲ ခြအိပ္ခိုင္းခိုင္း ျပန္ထမယ့္ေကာင္စားမဟုတ္ဘူးေလ။ အေမနဲ႔ အေဖ့ကို မ်က္လံုးဖြင့္မၾကည့္ပဲ တစ္ခြန္းထဲျပန္ေျပာၿပီး အိပ္ရာထဲျပန္၀င္သြားလိုက္တာ အေမတို႔ခမ်ာ ဟမ္ ခနဲ က်န္ခဲ့တဲ့အထိပါပဲ။
`အေမတို႔ကလည္းဗ်ာ ေလတိုက္တာမ်ားအထူးအဆန္းလုပ္လို႔ အေကာင္လိုက္ျမင္ရတာက်ေနတာပဲ´
အဲဒီတစ္ခြန္းထဲေျပာၿပီး ျပန္၀င္အိပ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ အဲ… မနက္အေစာႀကီး ေျခာက္နာရီေလာက္က်မွ သူရႆ၀ါရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကစတာပါ။ ၀ရန္တာဘက္ကိုထြက္တဲ့တံခါးေပါက္ကို ေခါင္းထိုးၿပီးအိပ္တာဆိုေတာ့ ၿပီးေရာေပါ့ေလ။ ေခါင္းက ေလအရမ္းတိုက္တာခံရလြန္းေတာ့ ေအးခနဲ ေအးခနဲနဲ႔ ဘယ္သူမ်ားငါ့ကို ေခါင္းတံုးလာတံုးေနလဲဟ ဆိုၿပီး အလန္႔တၾကားထလာလိုက္တာ။ အျပင္ကိုလည္းၾကည့္ေရာ ကမၻာပ်က္သလို ျမင္ကြင္းကို ျမင္ရေတာ့တာပါပဲ။ မိုးေတြ ေလေတြ ဒီေလာက္ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္တာမ်ိဳး တခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး။ အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္ေနရင္းမွာပဲ အိ္မ္ေရွ႕ အိမ္က စေလာင္းႀကီးက်ိဳးထြက္သြားတယ္။ ေဘးအိမ္က ေခါင္မိုးေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္လန္ကုန္တယ္။
`ေအာ္… ကၽြတ္ ကၽြတ္ ေတာ္ေတာ္အျဖစ္ဆိုးတာပဲ´ လို႔ တစ္ေယာက္တည္းေရရြတ္ၿပီး အဲဒီအိမ္ေတြကို သနားေနမိပါတယ္။ သနားေနရင္းကေန ကိုယ့္အိမ္ေအာက္ကိုယ္ ငံု႔ၾကည့္မိမွ `အမယ္ေလးဗ်ာ´ ဆိုၿပီး တစ္ခြန္းပဲ ေအာ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ သူရႆ၀ါတို႔အိမ္ေအာက္ထပ္လည္း တ၀က္ေလာက္ေရျမဳပ္ေနပါၿပီ။
ေန႔လည္တစ္နာရီေလာက္ မိုးေရာေလေရာတိတ္သြားမွ လူေတြအကုန္လံုး ျပဴတစ္ျပဴတစ္နဲ႔ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ ကိုယ္ အသီးသီး လက္ပစ္ကူးၿပီး ထြက္လာၾကပါတယ္။ သူရႆ၀ါလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းေပါ့။ ဒါေတာင္ သူရႆ၀ါေျခသလံုးကို ေျမႊထင္ၿပီးေျပးတဲ့သူက ရွိေသးတယ္ခင္ဗ်။ အိမ္ေရွ႕ မွာလဲေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြ၊ သစ္ကိုင္းေတြကို ရွင္းလိုက္ရတာ ဖတ္ဖတ္ကိုေမာေရာ။ ဒါေတာင္ သူရႆ၀ါရဲ႕ ေပါက္ကရပါးစပ္က အျငိမ္မေနႏိုင္ဘူး။ အေမ့ကိုလွမ္းေျပာလိုက္ေသးတယ္။
`ခုေနမ်ား သမၺာန္တစ္စင္းေလာက္ရရင္ေကာင္းမွာ ပေဒသာနဲ႔ နႏၵ၀န္ေစ်းကို ေခါက္ျပန္ဆြဲၿပီး စီးပြားရွာလိုက္ရရင္ ေထာၿပီပဲ´ လို႔။ ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါတယ္။ နည္းနည္းေလးမိုးသည္းတာေတာင္ အဲဒီဘက္ေတြက ေရျမဳပ္တာ။ ခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးသြားၾကည့္ရင္ေတာ့ လူေတြေရာ၊ အိမ္ေတြပါ ေရေပၚမွာ ေဘာေလာေလးေတြပဲေနမွာ။ တစ္နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ ရွင္းၾကလင္းၾကၿပီးေတာ့ လူေတြအားလံုးလည္း ေမာသြားၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕ ။ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ေလးေတြမွာကိုယ္ ငုတ္တုတ္ေလးေတြထိုင္ၿပီး ၿငိမ္ေနၾကပါတယ္။ သူရႆ၀ါက အဲဒီက်မွ တစ္စခန္းထတာ။ အမွန္ေျပာရရင္ေတာ့ အစဆြဲထုတ္တာပါ။ မတ္တပ္ထရပ္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းေျပာသလိုလိုနဲ႔ အားလံုးၾကားေအာင္ ေလွ်ာက္ေအာ္တာပါ။
`ေတာက္! ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေပးတဲ့ နာဂစ္ နာမည္ကအစ က်က္သေရမရွိတာ တျခားမုန္တိုင္းနာမည္ေလးေတြမ်ား ၾကည့္ပါလား အယ္နီညိဳတဲ့ လာနီညာတဲ့ နာမည္ေလးၾကားရံုနဲ႔တင္ အတိုက္ခံခ်င္စရာ ခုေတာ့လား နာဂစ္တဲ့ နာလည္းနာဦးမယ္ ဂစ္လည္းဂစ္ဦးမယ္ ဘယ္လိုလွည့္ေခၚေခၚကို က်က္သေရမရွိတဲ့နာမည္ ဒီၾကားထဲဒင္းက နာမည္ေလးမလွလို႔မ်ား ကရုဏာသက္ေအာင္ေနမလားမွတ္တယ္ ဟြန္း မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး တ၀ုန္း၀ုန္းတဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ မယားပါသားနဲ႔ရန္ျဖစ္တဲ့ ပေထြးက်ေနတာပဲ ငါတို႔စုဗူးက ကိုျဖိဳးႏြယ္ႀကီးမူးတာေတာင္ သူ႔ေလာက္မလန္ဘူး… အဲ.. အဲေလ.. ေခါင္မိုးေတြေျပာပါတယ္ ကိုၿဖိဳးႏြယ္ႀကီးေတာင္ သူ႔ေလာက္မေသာင္းက်န္းဘူး´
တစ္ခြန္းတည္းပါ။ သူရႆ၀ါေျပာလိုက္တာ တကယ့္ကိုအဲဒီတစ္ခြန္းတည္း။ ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ မ်က္ႏွာကို မဲ့ရြဲ႕ ၿပီးေတာ့ကို ေျပာပစ္လုိက္တာ။ စကားဆံုးသြားေတာ့ အားလံုးခဏၿငိမ္ေနၾကေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေလးေတြ မတ္လာၾကတယ္။ အဲ… ေနာက္တစ္ဆင့္လည္းက်ေရာ……
`ဟုတ္ပေတာ္… အယ္နီညိဳတို႔ လာနီညာတို႔….´
`ေအးဗ်ာ အရင္ကဆိုလည္း တိုင္ဖြန္းတို႔ ဆိုင္ကလုန္းတို႔….´
`အိုး……. ဟာရီကိန္းမုန္တိုင္းဆိုလည္း…..´
`ေတာ္ေနးဒိုးတုန္းကက်ေတာ့………´
`အမယ္ေလး…. ဆူနာမီကေလ…´
တစ္လမ္းလံုး ပါးစပ္မုန္တိုင္းေတြတိုက္လိုက္ၾကတာမ်ား ညကထက္ေတာင္ ျပင္းေသးတယ္။ မုန္တိုင္းေတြ လိႈင္းလံုးေတြကိုမ်ား အားရပါးရနာမည္ေခၚၿပီး ေျပာလိုက္ၾကတာ တကယ့္ကိုေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာၾကီးေတြ က်ေနတာပဲ။ သူရႆ၀ါကေတာ့ ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ စေျပာခဲ့တာ ကိုယ္မဟုတ္တဲ့အတိုင္း အိမ္ထဲကိုပဲ ကုပ္ကုပ္ကေလး ၀င္လာခဲ့ပါတယ္။
ညဦးပိုင္းက်ေတာ့ အေဖက ေျပာတယ္။ နာဂစ္က ယိုးဒယားေရာက္သြားၿပီတဲ့။ သူရႆ၀ါလည္းအေဖ့ကို ေနာက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာတာနဲ႔…..
`ဟုတ္လား.. ဒါနဲ႔ အေဖ့ကိုေရာ ႏႈတ္ဆက္သြားေသးလား´
`ေဟ…´
`ဘယ္ဖလိုက္နဲ႔သြားမယ္ေျပာလဲ´
`ဟင္…..´
`သူက်ေတာ့ မိုက္တယ္ေနာ္ ဗီဇာေတြဘာေတြမလိုဘူး ဖြတ္ကနဲပဲ´
`ဟမ္…. ေဟ့ေကာင္…´
`အေဖ့ဖို႔ အျပန္လက္ေဆာင္ေလးဘာေလး ၀ယ္လာဖို႔ေရာ မမွာလိုက္ဘူးလား´
`ဘာကြ… မင္း.. မင္း…´
ေနာက္ပိုင္းဇာတ္လမ္းကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပါပဲခင္ဗ်ာ။ စိန္ေျပးလိုက္တမ္းေပါ့။ သူရႆ၀ါကေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဘာမွျပန္လုပ္လို႔ မရေတာ့တာေတြေတြးၿပီး စိတ္ညစ္ေနမယ့္အစား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၿပီး ျပန္တည္ေဆာက္ၾကတာက ပိုေကာင္းတာေပါ့။ အဲဒီလိုပဲ ခံယူပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ေတြးမိတာကေတာ့ အဲဒီနာဂစ္မုန္တိုင္းတိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေမြးတဲ့ကေလးေတြလည္း ရွိခ်င္ရွိေနမွာလို႔ သူရႆ၀ါေတြးမိပါတယ္။ ရွိလည္းရွိႏိုင္ပါတယ္။ သူရႆ၀ါသာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမြးတဲ့ကေလးေတြကို အတိတ္ေကာင္းနိမိတ္ေကာင္း ယူတဲ့အေနနဲ႔ ေမာင္နာဂစ္တို႔ ၊ မနာဂစ္တို႔ဆိုၿပီး နာမည္ေပးပစ္လိုက္မွာပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ မုန္တိုင္းတုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမြးတ့ဲကေလးဟာ မုန္တိုင္းလိုပဲ ၾကံ႕ ခိုင္သန္စြမ္းပါေစဆိုတဲ့ အတိတ္နဲ႔ ေမာင္နာဂစ္၊ မနာဂစ္ဆိုၿပီး ေပးမွာ။ ဘယ္ေလာက္လွသလဲ။ စေနေန႔မွာေမြးတဲ့ ေမာင္နာဂစ္ကေလးဆိုေတာ့ ေန႔ေတြနံေတြလည္း သင့္ၿပီးသား။ ႀကီးလာလို႔ စာေရးဆရာေတြဘာေတြ လုပ္မယ္ဆိုလည္း ကေလာင္နာမည္ထူးၿပီး ေရြးေနစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပ့ါေလ။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာေတာ့ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း ၊ လူေတြအားလံုးရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ပရီးမီးယားလိဂ္၊ မန္ယူ၊ ရွာရာပိုဗာ၊ ဟီလာရီကလင္တန္၊ ေဟာ့ေရွာ့ ဆိုတာေတြထက္ နာဂစ္ကေတာ့ ေနရာယူထားဦးမွာပါပဲ။ ဒီထက္ပိုဆိုးရင္ `နာဂစ္နဲ႔ေတြ႔သလို ဘာျဖစ္သြားမယ္ ညာျဖစ္သြားမယ္´ ဆိုၿပီး ဘန္းစကားေတြေပၚလာႏိုင္တယ္။ သမီးရည္းစားေတြဆိုလည္း ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကို `ကိုယ့္အခ်စ္က နာဂစ္လိုပါအခ်စ္ရယ္….. ျပင္းထန္တယ္.. အားေကာင္းတယ္… နာဂစ္လိုပဲ ထြားထြားႀကီးအခ်စ္ရဲ႕ ´ ဆိုၿပီး ခ်စ္သက္ေသထူတာေတြဘာေတြေတာင္ ျဖစ္လာႏိုင္ေသးတယ္။ ဒီထက္တဆင့္တက္ၿပီး စီးပြားေရးသမားေတြ မ်က္စိက်သြားရင္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း နာဂစ္တီရွပ္တို႔၊ နာဂစ္ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္တို႔ ၊ နာဂစ္ဆီးထုပ္တို႔ေတာင္ ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ ခုေတာင္ နာဂစ္ကိုအသံုးခ်ၿပီး သူရႆ၀ါအတြက္ ပို႔စ္တစ္ခုရသြားၿပီမဟုတ္လား။
ေၾသာ္… နာဂစ္.. နာဂစ္….
