သူရႆဝါႏွင့္ ICT Show

“သူရႆဝါႏွင့္ ICT Show”

            ကၽြႏု္ပ္သည္ကား နည္းပညာ ရပ္ဝန္းထဲ ေနထိုင္သည့္ ေခတ္မွီ အိုင္တီလူသား တစ္ဦး ျဖစ္ေလရာ နည္းပညာ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အကၽြမ္းတဝင္ ဆက္ဆံသမႈ ျပဳသည့္ နည္းတူ ၄င္းပစၥည္းမ်ား ခင္းက်င္း ျပသ ေရာင္းခ်ေလ့ ႐ွိေသာ အိုင္စီတီ ျပပြဲမ်ားသို႔ သြားေရာက္ ေငးေမာ၍ ေလ့လာျခင္း အမႈကို ျပဳရန္လည္း လြန္စြာမွ ဝါသနာ အထံု ႐ွိသူ ျဖစ္ေပသည္။ ယခုလည္း တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူး ေသးေသာ ICT Show သို႔ သြားေရာက္ ေလ့လာ စပ္စု၍ အဆင္သင့္လွ်င္ Notebook ေလး တစ္လံုးေလာက္ ဝယ္ယူနုိင္ရန္ အလို႔ငွာ ျပပြဲ က်င္းပရာ တပ္မေတာ္ ခန္းမ အတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ ႀကံစည္ျခင္း အမႈကို ျပဳေလ၏။

ျပပြဲခန္းမထဲ မေရာက္ခင္ အျပင္ စႀကၤန္ ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေကာ္ဖီဆုိင္၊ ဒံေပါက္ဆိုင္၊ အေအးဆိုင္ စသည့္ စားေသာက္ ဖြယ္ရာမ်ား ေရာင္းခ်ေသာ ဆိုင္မ်ားစြာကို ေတြ႕ရေလရာ “ေအာ္ .. ဘယ္လို စိတ္ကူးဥာဏ္ ကြန္႔ျမဴး၍ လာဖြင့္ ထားၾက ပါလိမ့္ … ICT ျပပြဲပါ ဆိုေန … အထဲက ပစၥည္းေတြ၊ ဆိုင္ခန္းေတြ အမ်ားႀကီးကို လိုက္ၾကည့္ ရတာနဲ႔ ဘယ္သူက ဒီဆိုင္ေတြ လာထိုင္ဖို႔ အေတြးရ မွာလဲ” ဟု ေတြးမိလိုက္ ေသး၏။ ထားပါေလ .. ဒါက ကိုယ့္အလုပ္မွ မဟုတ္တာရယ္။ ျပခန္း အေပါက္ဝ ေရာက္၍ အထဲသို႔ ေသခ်ာေစ့ငု ၾကည့္႐ႈေလေသာ္ နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္မင္းသား လာေရာက္ ကျပေသာ ႐ြာဘုရားပြဲ အလား စည္ကား၍ တိုးမေပါက္ ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားေသာ လူအုပ္ႀကီးကို အရင္ဆံုး ေတြ႕႐ွိရ ေလ၏။

ျပခန္း အတြင္းသို႔ ေျခခ် မိသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ႏိုင္သည့္ အျဖစ္ကို ဦးစြာ ပထမ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ႀကံဳေလ၏။ ကိုယ္က ဘယ္ဖက္သို႔ သြားခ်င္လွ ေသာ္လည္း မ်ားစြာေသာ လူအုပ္ႀကီးက တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ျဖင့္ လက္ယာရစ္ ပတ္ေနသည္ ျဖစ္၍ ကၽြႏု္ပ္လည္း ယက္ကန္ ယက္ကန္ျဖင့္ပင္ လူစီးေၾကာင္း ႀကီးထဲ ေမ်ာပါ၍ သြားေလ၏။ ICT Show ၏ ပထမဆံုး အေတြ႕အႀကံဳ အျဖစ္ အိုင္စီတီ နည္းပညာ ျပပြဲ ဆိုသည္မွာ နည္းပညာ ပစၥည္းမ်ား၊ ျပခန္းမ်ားကို ၾကည့္ဖို႔ စိတ္မကူး ရေသးခင္ ႀကီးစြာေသာ လူအုပ္ႀကီးထဲ လူတစ္ကိုယ္စာ လိမ္ဖယ္ လိမ္ဖယ္ ေလွ်ာက္၍ ကိုယ့္ေျခေထာက္ ႏွစ္ဖက္ အခ်င္းခ်င္းပင္ တက္မနင္း မိေလေအာင္ တသတ္မတ္တည္း ေခါင္းေအာက္ငံု႔၍ သတိထား ေလွ်ာက္ရေသာ ဒီဇင္ဘာ အားကစားလ လူစုလူေဝး လမ္းေလွ်ာက္ပြဲႀကီး သဖြယ္ ျဖစ္ေပသည္ဟု မွတ္သားရ ေလ၏။

My Musical Art - 2

အခု သီခ်င္းရဲ႕ မူရင္းအဆို႐ွင္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Favorite Artist ဦးငွက္ႀကီး (ထူးအိမ္သင္) ပါပဲ။

သီခ်င္းနာမည္က “မင္းမ႐ွိတဲ့ေနာက္” ပါ။

သိပ္ကိုႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းျဖစ္ၿပီး အၿမဲတမ္းလည္း တဖြဖြ ဆိုေနျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းပါပဲ။

အဲဒါကို Karaoke ဆိုင္မွာ Recording လုပ္ျဖစ္လို႔ သိမ္းထားခဲ့ၿပီး အခု ျပန္တင္ လိုက္ပါတယ္။

" မင္းမ႐ွိတဲ့ေနာက္ "

Vocalist – Thu Ra Tha Wah

Photo Model – Pann Pwint Lay

Directed by Soe Moe Aung

Recording – Kyaw Karaoke 
Copyright ® Suboo Entertainment

My Musical Art - 1

အခု နားေထာင္ ရမယ့္ သီခ်င္း နာမည္က “ခ်စ္နယ္ေဝး - ၂” ျဖစ္ၿပီး ေရးသူက ကိုေက်ာ္ညိဳေသြးပါ။  သူေရးခဲ့တဲ့ သီခ်င္း ေတြထဲမွာ သူသိပ္ၿပီး မွတ္မွတ္ ရရ ျဖစ္ခဲ့ ရတဲ့ သီခ်င္း ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း သိပ္ႀကိဳက္ ပါတယ္။ ဆိုရတာ အသံ သာတယ္လုိ႔ ထင္လုိ႔ပါ။ ခု အဲဒီ သီခ်င္းကို ေရးသားသူ ကိုေက်ာ္ညိဳေသြး ကိုယ္တိုင္ တီးခတ္ ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သီဆို ပါတယ္။

" ခ်စ္ နယ္ ေဝး ၂ "

Vocalist – Thu Ra Tha Wah

Composer – Kyaw Nyo Thway

Copy Right 2011 ® KNT Production

Proudly Brought To You By

KNT Production & SBtv Entertainment

သူရႆဝါႏွင့္ Sales and Service

“သူရႆဝါႏွင့္ Sales and Service”

          အခုေခတ္ႀကီးက အေရာင္းအဝယ္ေခတ္။ အေရာင္းအဝယ္မွာမွ ဝယ္သူ အၿမဲတမ္းမွန္ (Customer Always Right) ဆိုတဲ့ေခတ္။ ဒီေတာ့ကာ ဘာစီးပြားေရး လုပ္လုပ္ Customer Service သိပ္ကို အေရးႀကီးသည္။ ကုန္ပစၥည္းခ်င္း တူရင္ေတာင္ ဝယ္သူ “က်”ေအာင္၊ ဝယ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာေအာင္ အေရးအရာ ေပးၿပီး ႐ႊန္း႐ႊန္းေဝ ေျပာတတ္သူက သာသြားတာခ်ည္း။ လူဆိုတဲ့ အမ်ိဳးကလည္း ကိုယ့္သာ အေရးေပး လို႔ကေတာ့ မွန္သည္ မွားသည္ မစဥ္းစား၊ သြားအၿဖဲသား သေဘာက် သူေတြကိုး။ သူရႆဝါတို႔ အိုင္တီ ေလာကမွာလည္း အျခား နယ္ပယ္ေတြ နည္းတူပဲ Service အေရးႀကီး တာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ေရာ ဘာထူးပါသလဲ၊ ကိုယ္တိုင္ ဝယ္သူ ျဖစ္ဖူးသလို ကိုယ္ကလည္း ဆားဗစ္ ေပးရသည့္ အခ်ိန္ေတြ ႀကံဳခဲ့ ဖူးပါ၏။ အိုင္တီေလာက ဆိုတာလည္း ၾကည့္ဦး၊ ကြန္ပ်ဴတာ ဝယ္ၿပီး႐ံုနဲ႔ မၿပီး။ ဒါႀကီးသံုးၿပီး သီခ်င္းေလး နားေထာင္ဖို႔ Headphone ဝယ္ရတာနဲ႔၊ Flash Drive ေလးေတြ လိုခ်င္ရတာနဲ႔ … တိုလီမိုလီ သိပ္သံုးရေသာ ေလာက။ ဒီေတာ့ အေရာင္းဆိုင္ မ်ားဆီ ခဏခဏ ေရာက္ရသည္။ အလြန္တရာ အေျပာေကာင္း၊ အဆိုေကာင္း အေရာင္းသမားမ်ား ႀကံဳခဲ့ ဖူးသည္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ Sale and Service ဆိုင္မ်ားမွ လွတီးလွတ ဝန္ထမ္း ေကာင္မေလး မ်ားေပါ့ေလ ဟဲ ဟဲ။ သူ႐ို႕ေလးေတြမ်ား ဘယ္ေလာက္အထိ Customer Service ေကာင္းသလဲလို႔ ဝယ္မွာ ေသခ်ာတဲ့ လူကို အသာထားဦး။ ဆိုင္ထဲ မဝင္ရေသးဘူး … အထဲကေန “ဟီး” ခနဲ အရင္ဆံုး ရယ္ျပေန လိုက္ၾကတာ .. အလွဴခံလည္း မက်န္၊ အေအးဆိုင္နဲ႔ မွားဝင္ သူလည္း မခ်န္ေပါ့။ တာဝန္ ေက်ျပြန္ လိုက္ၾကတာေလ။

အဲ .. ဆိုင္ထဲ ေရာက္တာနဲ႔ ျပန္ထြက္ဖို႔ေတာ့ ေယာင္လို႔မွ မစဥ္းစား ေလနဲ႔။ ကေလး ေက်ာင္းပို႔သည့္ ေမေမ မ်ားလို လြယ္အိတ္ အစေတြ႕ရင္ လြယ္အိတ္စဆြဲ၊ အက်ီ ၤစ ထြက္ေနရင္ အက်ီ ၤစဆြဲ .. ဆြဲၾက၏။ အဲဒါၾကည့္ၿပီး သူရႆဝါတို႔ အဲဒီဆိုင္ေတြ သြားရင္ ေခါင္းကို ေသခ်ာ ပိပိရိရိ ၿဖီးသြား၏။ မေတာ္ … ဆံပင္ေလး ေထာင္ေနတာ ေတြ႕လို႔ ဆံပင္ေမႊး အတင္း ဆြဲေခၚမွ ဒုကၡ။ ေဈးႀကီးပါသည္ ဆိုေသာ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ ဆက္စပ္ ပစၥည္းေတြေတာင္ သူတို႔ ပါးစပ္ထဲ ေရာက္သြားလွ်င္ အေၾကြသာသာ ႐ွိေတာ့သည္။ “အစ္ကိုႀကီး ဒီ Notebook ေလး ႀကိဳက္တာလား … ႐ွယ္ပဲေနာ္ .. Corei7 ေလး .. ေဈးကလည္း ဘယ္ေလာက္မွ မ႐ွိပါဘူး … ကိုးသိန္း ေလာက္ပဲ … ပါးပါးေလးပါေနာ့ အဟီး” တဲ့။ ၾကည့္စမ္း .. ေျပာပံုကို။ အင္းေလ .. ကိုးသိန္းက သူတို႔ကို ေပးလိုက္မွေတာ့ ကိုယ့္အိတ္ထဲ ပါးပါးေလး က်န္ေတာ့မွာေပါ့၊ ဒါအမွန္ပဲ။ “Warranty ကလည္း မိုက္တယ္ အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ … ၂ ႏွစ္ေတာင္ ေပးထားတာ ေတာ္ေရ႕” ဆိုတာေလးလည္း ပါေသး။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ေဈး၊ ေကာင္းလိုက္တဲ့ အေျပာအဆို၊ ေကာင္းလိုက္တဲ့ Service ေပပဲ။ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ဝယ္ၿပီေပါ့။ ဒီၾကားထဲ Notebook တစ္လံုး ဝယ္လို႔ လက္ေဆာင္ ခုနစ္မ်ိဳး၊ ႐ွစ္မ်ိဳး ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးပစ္လိုက္ဖို႔ ဝန္မေလး။

SBtv Online Channel Prestents (3rd Video Clip)

SBtv Online Channel Prestents (3rd Video Clip) 

SBtv Online Channel အတြက္ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္မွာ သြား႐ိုက္ခဲ့တဲ့ “တကယ္ဆိုရင္ အေျခာက္ပဲလိုတယ္” သီခ်င္းထဲက Trailer နဲ႔ Making ေလးေတြကို စုေပါင္းၿပီး ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

" Trailers & Shooting Making of SBtv New Clip "

Actors - Wah Wah, Soe Moe, Sue Sue, Poison Wine & SBtv Family

Edited by Thu Ra Tha Wah
Directed by Soe Moe Aung

Copyright ® Suboo Entertainment

အဲဗားလုပ္ဒင္ ဆိုက္ဘာကေဖး

“အဲဗားလုပ္ဒင္ ဆိုက္ဘာကေဖး”

          တစ္ရံေရာအခါ အသက္ ေျခာက္ဆယ္ ျပည့္ၿပီး၍ အလုပ္ခြင္ ဌာနမွ ပင္စင္ရကာ ဘာမွလည္း မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ အဘိုးႀကီး တစ္ဦးႏွင့္ အ႐ြယ္ေတာ္ မၿပိဳင္းတၿပိဳင္း သူ႔သမီး အပ်ိဳဟိုင္း တစ္ဦးတို႔ ႐ွိၾကေလသည္ ဟူ၏။ အဘိုးႀကီး အ႐ြယ္ေကာင္းစဥ္ အခါ စုမိေဆာင္းမိ ႐ွိခဲ့ေသာ အတြင္းအျပင္ ပစၥည္းတို႔အား တစ္ေနရာရာ ရင္းႏွီး ျမွဳပ္ႏွံရန္ အဟုတ္ႀကံ၍ သမီးျဖစ္သူ အပ်ိဳႀကီးအား တိုင္ပင္ေလရာ အင္တာနက္ ဂ်ီေမး၊ ဂ်ီေတာ့ အပီေဆာ့၍ ေဒါင္းလုပ္ အပ္လုပ္ တို႔ကို အဟုတ္စြဲေနေသာ သမီးျဖစ္သူမွာ အင္တာနက္ ဆိုင္မ်ား ေခတ္ေကာင္းသည့္ အခါသမယ ျဖစ္သျဖင့္ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ အင္တာနက္ ဆိုင္ေထာင္ကာ အဲယားကြန္း အခန္းထဲ ေအးေအးလူလူ အလုပ္လုပ္စား ၾကလွ်င္ေတာ့ သင့္ေလ်ာ္ေပမည္ဟု အခါေတာ္ေပး ေကာင္းေလရာ ကပ်ာကယာ အႀကံအစည္ျဖင့္ အင္တာနက္ဆိုင္ တည္ၾကေလသည္ ဟူသတတ္။

သို႔ရာတြင္ အင္တာနက္ကို အိမ္သာခြက္ ေလာက္ေတာင္မွ ထဲထဲဝင္ဝင္ မသိၾက ႐ွာေလေသာ သားအဖ ႏွစ္ဦးမွာ ကြန္ပ်ဴတာဝယ္၊ အခန္းငွား၊ အဲယားကြန္းတပ္၊ လိုင္းေလွ်ာက္၊ မီးစက္ဝယ္၊ ဆိုင္အကူ စတက္ဖ္ငွား စသျဖင့္ မအားယား ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဦးစြာပထမ ဖတ္ဖတ္ေမာ အလုပ္႐ႈပ္ ၾကရေလ၏။ အလံုးစံု ၿပီးစီး၍ ဆိုင္နာမည္ ကင္ပြန္းတပ္ ရန္ႏွင့္ ဖြင့္မည့္ရက္သာ က်န္ေတာ့ေလရာ အစေကာင္းမွ အေႏွာင္းေသခ်ာ ဆိုသလို နာမည္ေက်ာ္ ေဗဒင္ဆရာ မ်ားထံ ခ်ဥ္းကပ္၍ ဆိုင္နာမည္ ေပးရန္အကြက္ျဖင့္ တြက္ၾက ခ်က္ၾက ရေသးေလ၏။ လူနာမည္၊ အျခား စီးပြားေရး လုပ္ငန္း နာမည္မ်ားသာ ေပးဖူး၍ ေခတ္ႏွင့္အညီ အင္တာနက္ဆိုင္ နာမည္ကို ျမန္မာ့ ေဗဒင္ နည္းအရ ဘိုအမည္ လွလွပပ မေပးတတ္ေသာ ေဗဒင္ ဆရာမ်ားမွာ ျပည္လံုးခ်မ္းသာ အင္တာနက္၊ ဒီကိုလာ ဆုိက္ဘာေ႐ွာ့၊ လွ်ိဳ႕ဝွက္ဆန္းၾကယ္ ဆိုက္ဘာကေဖး စသျဖင့္ ေပးၾကေလရာ အဘိုးႀကီးက သေဘာက် လွေသာ္လည္း သမီးအပ်ိဳႀကီးမွာ သေဘာေတြ႕ပံု မရသျဖင့္ လက္ေလွ်ာ့ ရေလ၏။ ဒါျဖင့္ အခ်ိဳ႕လုပ္ငန္း မ်ားမွာလို မိမိနာမည္ ခန္႔ခန္႔မွတ္၍ ဆိုင္းဘုတ္တပ္မည္ ႀကံပါေသာ္လည္း သမီးအပ်ိဳႀကီး၏ ငယ္နာမည္၊ ႀကီးနာမည္ အျပည့္အစံုေၾကာင့္ “တင္တင္ႀကီး အင္တာနက္ကေဖး” နာမည္ ေပးရန္လည္း မသင့္ျမတ္၊ ဆင္ေျပာင္ႀကီး အၿမီးက်မွ ညပ္ေလရာ အျမင္မေတာ္သူ တစ္ဦးက အခၽြန္ႏွင့္ ဝင္မေပး လိုက္မွသာ ဘိုနာမည္လွလွ ဆိုင္းဘုတ္တင္၍ “အဲဗားလုပ္ဒင္ အင္တာနက္” အမည္ထြက္ ေလ၏။

သူရႆဝါႏွင့္ ဂိမ္း

“သူရႆဝါႏွင့္ ဂိမ္း”

ဟိုးအရင္က ဆိုရင္ေတာ့ “ဂိမ္း” ဟု ဆိုလိုက္လွ်င္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ မေရာက္တေရာက္ ကေလးမ်ား ေဆာ့ကစား တတ္ၾကသည့္ စက္ပစၥည္းေလးမ်ား ျဖစ္သည္ဟု အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ၾကသည္။ ယေန႔ေခတ္ အခါတြင္ေတာ့ ထိုသို႔ မဟုတ္ေရးခ် မဟုတ္ေတာ့ၿပီ။ မာရီယို၊ ရမ္ဘို ကစားသည့္ နိဒါန္းတိုး ဂိမ္းစက္ ကေလးမ်ား မွအစ ေဘာလံုး၊ ေျမေခြးကားေမာင္း အစ႐ွိ ပေလးစေတ႐ွင္ ဗီဒီယိုဂိမ္းမ်ား အလယ္၊ အိတ္စ္ေဘာက္စ္၊ ပေလးစေတ႐ွင္ တူး သရီး၊ ပီစီဂိမ္း အဆံုး အတုန္းအ႐ံုးေသာ ဂိမ္းကစားနည္းမ်ား ဂိမ္းကစားစက္မ်ားကို အသံုးျပဳ၍ ႀကီးငယ္ပ်ိဳအို ယုတ္လတ္ျမတ္မေ႐ြး ဂိမ္းပေလး ကုန္ၾကသည့္ေခတ္ ျဖစ္ေလသည္။ ဤသည္ကား ယခုေရးသား ေဖာ္ျပလတၱံ႕ေသာ ဂိမ္းဋီကာႀကီး၏ အစျပဳ နိဒါန္းျဖစ္၍ ဆက္လက္ ေဖာ္ျပ ေရးသားရသည္ ႐ွိေသာ္ …

သူရႆဝါတို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ ပုစိေၫွာင့္ေတာက္ အ႐ြယ္က တီဗီေ႐ွ႕ထိုင္ကာ လက္ကိုင္ ခလုပ္မ်ား ႏွိပ္၍ အထဲမွ အေကာင္မ်ား ေနရာတြင္ မိမိကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ခံစား၍ ကစားခဲ့ၾကသည့္ နိဒါန္းတိုး ဂိမ္းကေလးမ်ား လြန္စြာ ေခတ္စား၏။ မာရီယို ဆိုသည့္ ဦးထုပ္တကားကား၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးစစႏွင့္ သက္ႀကီးပု အေကာင္မွာ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ငယ္ဘဝ သူရဲေကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သက္တူ ႐ြယ္တူ မူလတန္း ေက်ာင္းသားေလးမ်ား မိမိေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး နာမည္သာ မသိလွ်င္ ေနမည္၊ မာရီယို ဆိုသည့္ အေကာင္ကိုေတာ့ မသိသူမ႐ွိသေလာက္ ႐ွားေလ၏။ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ေတြ႕ပါက ေက်ာင္းစာမ်ား ဘယ္အခန္းထိ က်က္ႏိုင္ၿပီလဲ မၿပိဳင္၊ မာရီယို ေဆာ့တာ ဘယ္အခန္း ေအာင္သြားသလဲ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾက၏။ ေအာ္ … ထားပါေတာ့၊ ကေလးမို႔လို႔ကိုး။ ဒါနဲ႔တင္ ဂိမ္းကိစၥ ၿပီးသလား ဆိုေတာ့ … မဟုတ္။

အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝ ေရာက္လာ၍ “ေဟ့ေကာင္ .. ညေန ေက်ာင္းဆင္းရင္ မင္းနဲ႔ငါ ဖိုက္မလား” ေမးသံ ၾကားလို႔ကေတာ့ ရန္ျဖစ္ၾကေတာ့မွာလား စိုးရိမ္ေနစရာမလို။ ဗီဒီယိုဂိမ္း ဟုေခၚေသာ နိဒါန္းတိုးထက္ အနည္းငယ္ အဆင့္ျမင့္သည့္ စက္ထဲတြင္ အေခြထိုးကာ “စထရိဖိုက္တာ” ေခၚသည့္ ဖိုက္တင္ဂိမ္း ခ်ဖို႔ရာ ခ်ိန္းေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္မွာ အေသအခ်ာပင္။ မူလတန္းကေန အလယ္တန္း တစ္ဆင့္တက္တာ အသားမက်ေသးသျဖင့္ ကေလးစိတ္ မေပ်ာက္ ဂိမ္းဖက္ေရာက္ ေနသည္ဟု ေျဖသိမ့္ခ်င္ ေျဖသိမ့္၍ ရေသးသည့္ အခ်ိန္။ အဲ .. ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း အထက္တန္း ေရာက္လာေတာ့ ကေလးသာသာ ဂိမ္းမ်ား ေဆာ့ရတာ ပ်င္းသြားေလၿပီ။ ဒါျဖင့္ စာေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ က်က္ၾကၿပီလား … ဒီလိုထင္လွ်င္ မွားေပမည္။ ကေလးဂိမ္း မေဆာ့ေတာ့ ေသာ္လည္း ထိုထက္ အေတာ္အတန္ အဆင့္ျမင့္ေသာ ပေလးစေတ႐ွင္ ဟူသည့္ ဆိုနီကုမၸဏီထုတ္ ဂိမ္းမ်ား ေျပာင္းေဆာ့ၾက ေလသည္ ဟူသတတ္။ ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္ပါသလဲ။ သူရႆဝါတို႔ ေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႔ ဂိမ္းဆိုင္မ်ားမွာ တ႐ုံး႐ံုး၊ ေက်ာင္းက စာေမးပြဲ စစ္လွ်င္လည္း တဘုန္းဘုန္းေပါ့။

အလိုင္နီေက်ာင္း ကေလးမ်ား ရန္ကုန္ခရီးစဥ္ တစ္ေန႔တာမွတ္တမ္း

“အလိုင္နီေက်ာင္း ကေလးမ်ား ရန္ကုန္ခရီးစဥ္ တစ္ေန႔တာမွတ္တမ္း”

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ (၁.၅.၂၀၁၁) မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Mysuboo Fanclub က စာသင္ေက်ာင္း ေဆာက္ေပး ထားခဲ့တဲ့ ပဲခူးတိုင္း၊ အင္းတေကာ္ ၿမိဳ႕နယ္၊ အလိုင္နီဆည္၊ ေအာင္သိဒၶိ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသား ေလးေတြကို အင္းတေကာ္၊ အလိုင္နီ ေက်း႐ြာကေန ရန္ကုန္ကို ေခၚယူၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္း ေလ့လာေရး ခရီးစဥ္ တစ္ခု ပို႔ေဆာင္ ေပးတဲ့ အစီအစဥ္ တစ္ခု ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ စုစုေပါင္း ကေလး ၂၅၅ ေယာက္နဲ႔ ႐ြာသူ႐ြာသား အခ်ိဳ႕၊ စုစုေပါင္း လူဦးေရ ၃၀၀ ေက်ာ္အတြက္ ကားႀကီး ၃ စီး စီစဥ္ ေပးခဲ့ရတယ္။

ကေလးေတြ ေရာက္လာမယ့္ ၁ ရက္ေန႔ မနက္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုစိုင္းေနာင္ (ကိုလိန္)တို႔ ကေလး ေတြကို ေထာက္ႀကံ႕ လမ္းဆံုမွာ သြားႀကိဳဖို႔ လွည္းတန္းကေန မနက္ အေစာႀကီး ထြက္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ ကေလးေတြ အလိုင္နီ ေက်ာင္းကေန မနက္ ၇ နာရီ ထြက္လာမယ္ ဆိုတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုစိုင္းေနာင္တို႔ ေထာက္ႀကံ႕ကို ၇ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္ၾကပါတယ္။ ၆ နာရီေလာက္ ကတည္းက ရန္ကုန္ကေန ကားစီး လာရလို႔ ဗိုက္ကလည္း ဆာတာနဲ႔ ကေလးေတြကို ေစာင့္ရင္း လက္ဖက္ရည္ေသာက္၊ မုန္႔စား ၾကပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ထၿပီး ခဏေနေတာ့ ကေလးေတြ အတြက္ အေအးလွဴမယ့္ Mutd Fan နဲ႔ White Kindness Organization ကိုယ္စားလွယ္ ကိုထက္ေအာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ ကားက ၈ နာရီ ထိုးခါနီး ေလာက္မွာ ေထာက္ႀကံ႕ ေရာက္မယ္ဆိုၿပီး လမ္းလယ္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ သံုးေယာက္သား စကားေျပာရင္း ေစာင့္ၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စုဘူးဖန္ကလပ္က ကားေတြနဲ႔ သိပ္အက်ိဳးေပးပါတယ္။ Donation တစ္ခုခု သြားဖို႔ ကားငွားလိုက္တိုင္း ျပႆနာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု အၿမဲတမ္း ျဖစ္တယ္ဗ်ာ။ ၈ နာရီ ေက်ာ္တဲ့အထိ ကားေတြ ေရာက္မလာ၊ အဆက္အသြယ္ မရေတာ့ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုစိုင္းေနာင္တုိ႔ စိတ္တထင့္ထင့္ ျဖစ္ရပါတယ္။ အေသအခ်ာပါပဲ … ဒီတစ္ခါလည္း အဲဒီစံခ်ိန္ကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ လိုက္ပါတယ္။ ၉ နာရီ ေက်ာ္တဲ့အထိ ကားေတြ ေရာက္မလာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္သား ေခါင္းခဲရပါတယ္။ ဒီတစ္ေန႔တာ ကေလးေတြနဲ႔ အေဖာ္လုပ္ ေပးမယ့္ ေစတနာ႐ွင္ Volunteer မ်ားလည္း မနက္ ၈း၃၀ ကတည္းက ဘုရားမွာ ေစာင့္ေန ၾကပါၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ ဒီဖက္က အခက္အခဲကို ဘုရားမွာ ႀကိဳေရာက္ေနတဲ့ သူေတြဆီ လွမ္းၿပီး သတင္းပို႔ ထားရပါတယ္။ ေျမြပူရာ ကင္းေမွာင့္ … အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုစိုင္းေနာင္ရဲ႕ ဖုန္းကလဲ Battery Low ေနပါၿပီ။

ကိုးနာရီခြဲခါနီး ေလာက္က်မွ ကားေတြဆီက ဖုန္းဆက္လုိ႔ အဆက္အသြယ္ ရပါတယ္။ လမ္းမွာ တံတား တစ္စင္းမွာ အသြားအလာ ျပႆနာ တစ္ခုေၾကာင့္ အဲဒီလမ္းက လာလို႔မရဘဲ ျပန္လွည့္ရမယ့္ အေျခအေနပါ။ ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီ၊ ႏွစ္နာရီေလာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထပ္ေစာင့္ရ ပါေတာ့မယ္။ ေကာင္းမႈ တစ္ခုခု လုပ္ခါနီးရင္ အေႏွာင့္အယွက္ ေတြ႕တတ္တယ္ ဆိုတာ အမွန္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြးစရာ အေတာ္မ်ား သြားပါတယ္။ ရန္ကုန္ ေရာက္တာ ေနာက္က်ရင္ ဘုရားမွာ ေစာင့္ေနမယ့္ Volunteer ေတြ၊ အလွဴ႐ွင္ေတြ ေစာင့္ေနရမယ့္ အခ်ိန္ကို တြက္ၿပီး အားနာရတာက တစ္မ်ိဳး၊ ကေလးေတြ သြားဖို႔လာဖို႔ အခ်ိန္နည္း သြားမွာကို စိုးရိမ္တာ တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ထိုင္မေစာင့္ႏိုင္ ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၁၁ နာရီ ထိုးသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ကေလးေတြကို တင္လာမယ့္ ကားေတြက ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာထဲ ျပန္ေရာက္ လာပါတယ္။ ကေလးေတြကို အလိုင္နီ ေက်ာင္းမွာ တင္ေနပါၿပီတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္ ထပ္တြက္ ရပါတယ္။ ဒီအတိုင္းဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ ေထာက္ႀကံ႕ လမ္းဆံုကို ၁၂ ေလာက္မွ သူတို႔ ေရာက္ေတာ့မယ္။

မအီမသာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပလက္ေဖာင္းမွာ ငုတ္တုတ္ ဆက္ေစာင့္ ရပါတယ္။ မနက္ ၇ နာရီေက်ာ္ ကတည္းက ပလက္ေဖာင္းေပၚ ထိုင္လိုက္၊ ဟိုဖက္ေလွ်ာက္ ဒီဖက္ေလွ်ာက္ ဖုန္းေျပာလိုက္၊ ေခါင္းေတြခါလိုက္ လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ကို ပတ္ဝန္းက်င္ ကလည္း ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ မိုးကလည္း စ႐ြာလာပါတယ္။ သြားၿပီ … တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ မိုးဒီထက္ သည္းလာရင္ ကေလးေတြ အသြားအလာ ဒုကၡေရာက္မွာ စိုးလို႔ မိုးႀကီး သည္းမလာ ပါေစနဲ႔ ဆုေတာင္း ရတာလည္း အေမာပါ။ ၁၂ ခြဲေလာက္မွာ ကားေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ သက္ျပင္းႀကီး ခ်ႏိုင္ၿပီး ရန္ကုန္ကို အျမန္ဆံုး ဒုန္းစိုင္းခဲ့ ၾကပါတယ္။ ဒါေတာင္ လမ္းမွာ ဆီျဖည့္တာနဲ႔၊ မီးပြိဳင့္ေတြ မိတာနဲ႔ ၁ နာရီခြဲမွ သတ္မွတ္ ေနရာကို ေရာက္ပါတယ္။ ကေလးေတြ ကေတာ့ ဘာမွ မေတြးဘဲ ေပ်ာ္ေနၾက တာပါပဲ။ ေ႐ႊဂံုတိုင္ ေရာက္ေတာ့ ႏွင္းဆီကုန္း ဘိုးဘြားရိပ္သာတို႔၊ Excel Treasure Tower အေဆာက္အဦး အႀကီးႀကီးေတြ ေတြ႕ေတာ့ သူတို႔မွာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား၊ “တိုက္ႀကီးေတြ အျမင့္ႀကီးပဲ” တဖြဖြ ေျပာေနတဲ့ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး သနားမိပါတယ္။